Een grote Hobby

Jan Wieger van der Linden, de nieuwe mede-eigenaar van Bodega De Keyzer in de Amsterdamse Van Baerlestraat, heeft er de stamtafel van wijlen Alfred Heineken laten reserveren; aan het raam, met zicht op het concertgebouw. Titus, de nieuwe gerant, serveert het gerecht waarmee ‘Keyzer’ beroemd is gewoorden: de Sole meuniere. De ravigotesaus is volgens Van der Linden nog niet helemaal op smaak. De sancerre stemt tevreden.

“Pure hobby”

‘Dit is pure hobby’, zegt Jan Wieger van der Linden (48), van huis uit vastgoedmakelaar, gespecialiseerd in het duurdere segment van de hoofdstad. De liefhebberij – goed eten en drinken in lokalen van stand die hij zijn eigendommen kan noemen – lijkt enigszins uit de hand gelopen. Exclusief verbouwingskosten heeft hij recent vijf miljoen moeten neerleggen voor het eigendom (met enkele partners) van Keyzer, alsmede het uit 1670 stammende café Hoppe aan het Spui en misschien wel de beroemdste visrestaurant van Amsterdam, de Oesterbar aan het Leidseplein, alwaar de hele achtergevel opnieuw moet worden ingetrokken. Medio maart is de heropening.

“Erfgoed” aldus Jan Wieger van der Linden

Jan Wieger van der Linden:”Stuk voor stuk cultureel en historisch erfgoed. Het is belangrijk dat die iconen blijven bestaan, in hun originele staat.’ Met name over Hoppe kan de makelaar lyrisch worden. In een brochure, waarmee hij medeliefhebbers voor zijn dure hobby zoekt: ‘Door het zand op de vloer komt de aangename geur van de driehonderd jaar bier en jenever naar boven en de muren fluisteren door een laag van honderden jaren nicotine over de beroemde gasten die hier aan de bar stonden. Lachend om de humor van de kasteleins wonden vele bezoekers zich op over huizenprijzen en beurskoersen.’

Solliciteren voor Hoppe

‘Voor het zover was moest ik een sollicitatiegesprek voeren met Alfred Heineken, die ik al kende uit Hoppe, waar ook hij regelmatig een biertje dronk. Hij nam een glaasje witte wijn bij de lunch ik een biertje. Wat is dat, vroeg Heineken. Pils, zei ik. Heineken: pis, zul je bedoelen. ’t Was geloof ik Oranjeboom, geen Heineken of Amstel he.’

Voordat Van der Linde Hoppe voor de eerste keer overnam, was het consumptiepatroon van sommige ober nogal grillig: volgens hem vormden twintig pils de man per dag geen uitzondering. De boekhouding was evenmin een voorbeeld van degelijkheid. Geld verdienen deed hij er nooit. Geen wonder dat de kasteleins zich ongemakkelijk voelden toen de naam Kooistra begon rond te zingen. Nog voordat de koop met de Groninger was gesloten, nam een aantal achter elkaar de wijk naar de concurrentie, naar het aanpalende café De Zwart. Van der Linden:’Ik heb nieuws. Een van de jongens komt weer terug.’

Verkoop Hoppe

Kooistra had zijn oog al veel langer op Hoppe laten vallen, maar Jan Wieger gaf nooit thuis. Totdat zijn hobby te begrotelijk werd. Er was sprake van ’een kerstboom’, een waaier van activiteiten die hij had ontwikkeld naast de makelaardij.

In zijn portefeuille bevond zich niet alleen Hoppe, maar ook het even verderop aan de Spuistraat gelegen café/kunstgalerij Dante (bekend gemaakt door Herman Brood), een gelijknamig café op de Grote Markt in Breda, en weer in Amsterdam restaurant Oud-Zuid, Restaurant Spring aan de Willemsparksweg en De Omval aan de Amstel. In de keuken zonder uitzondering sterrenkoks.

Nevenactiviteiten

Daarnaast beweegt Jan Wieger van der Linden zich in de modebranche onder de naam Laundry Industry met winkels in Amsterdam (drie maal), London, Berlijn en Antwerpen. Zijn winkel aan Springstreet, een van de eerste winkels in Soho New York heeft hij van de hand gedaan. De Italiaanse modeketen van Salvatore Erragamo ‘bood zo verschrikkelijk veel geld voor het huurcontract dat we het niet konden weigeren. Daar kon je geen spijkerbroek tegenaan verkopen.’

De gedeeltelijke ontmanteling van ‘de kerstboom’ leidde een paar jaar geleden tot een transactie met Kooistra. De Groninger kon Hoppe kopen als hij Dante aan de Spuistraat erbij nam. Lang daarvoor was Kooistra al eigenaar geworden van de Oesterbar en Keyzer.

"De Oesterbar"

Mijn hobby bleef mij echter parten spelen. Bij toeval kwam ik Kooistra weer tegen. Tegen het advies van enkele vrienden en adviseurs ruilde ik eerst Dante Breda tegen de Oesterbar, omdat beide zaken gelijke waarden hadden. Daarna kwamen ook Hoppe en Keyzer in beeld. Voor Hoppe alleen tegen de prijs die je mij er ook voor hebt betaald, zei ik. Het was heel prettig zaken doen. Ik geloof dat de deal binnen een kwartier was beklonken.

Spijt

Van der Linden heeft altijd spijt gehad van de zaak te hebben verstoten. Onder het kortstondige bewind van Kooistra leek het ook met dit eeuwenoude café de verkeerde kant op te gaan. ‘In omzet viel het wel mee, maar optisch leek de klandizie minder te worden. Ik denk dat het een combinatie was het economisch tij en het imago van Sjoerd, dat volgens mij door de media was veroorzaakt.’

Keyzer

Bij Keyzer ging het duidelijk niet goed. De vaste klanten, onder wie musici in rokkostuum en concertbezoekers, bleven steeds vaker weg, maar er zit sinds kort weer meer loop in de zaak. Het concertgebouw laat zich weer zien. We gaan de nissen terugbrengen in de oude staat, zodat ook journalisten kunnen terugkomen. Overwogen wordt een nieuwe vloer te leggen en ander meubilair aan te schaffen. De kroonluchters worden wellicht vervangen. Zelf vind ik ze wel mooi, maar de meningen zijn verdeeld. En al dat donkere hout wordt bewerkt. Keyzer wordt weer Keyzer. ‘Of zoals het in eerder genoemde brochure staat: ‘Het aangename Art Nouveau gevoel van oude glorie en goede kwaliteit is zo veel mogelijk behouden gebleven.’

Geen slecht woord over voor Kooistra

Van der Linden zegt geen enkele behoefte te hebben vervelende dingen over Kooistra te zeggen, ‘integendeel, hij weet veel beter dan ik hoe je geld moet verdienen in de horeca’. Niettemin erkent hij dat er een wereld van verschil zit tussen hem en de vorige eigenaar. Kooistra zat vrijwel elke ochtend in een achteraf hoekje van de zaak. Onder handbereik een kop koffie en zijn mobiele telefoon, waarop regelmatig per sms de omzetten van zijn overige cafés binnenkwamen. Af en toe liep hij naar het reserveringsboek voor controle. Aanvankelijk leek de terugloop mee te vallen. Van der Linden: ’Dat zijn wel uw waarnemingen.’

Het pand, ook eigendom van de erven Heineken, was jarenlang gesloten in verband met een nieuwe fundering en een ingrijpende restauratie. Kooistra bleek te hebben gekozen voor een peperdure ‘modern klassieke’ inrichting en een brede trap dwars voor in de zaak, die menig bezoeker bijna de nek kostte. Grote pech voor Keyzer was de verkeerde montage van de kroonluchters door de aannemer: eentje kwam naar beneden en verpletterde bijna een bezoeker.

Harry Mens

En dan nu de trouvaille van Van der Linden, een vondst die hij voor het eerst bekend maakte in het Programma Business Class van Harry Mens, waar ondernemers voor flinke bedragen reclame mogen maken voor hun product.

Stichting voor het goede doel

Liefhebbers van het type Jan Wieger van der Linden kunnen lid worden van drie verenigingen: Vrienden van Hoppe, Vrienden van Keyzer en vrienden van de Oesterbar- maximaal zestig man per vereniging. Het eenmalige entreegeld bedraagt 20 duizend euro voor personen en 40 duizend voor bedrijven. Jaarlijks dient ook een contributie van 100 euro te worden voldaan. In totaal hoopt Van der Linden zo 3,6 miljoen euro binnen te halen.

De verenigingen worden voor een kwart eigenaar van de drie verschillende vennootschappen, waarin de drie zaken zijn ondergebracht. Wellicht nog interessanter is de 5 procent (1000 euro) gegarandeerde rente op het inschrijfgeld. Van der Linden: ‘je hoort de mensen denken. Jezus, moet ik dan voor duizend euro zuipen? Neen, want het bedrag kan in natura worden verzilverd in alle drie de etablissementen waarvan men via de vereniging mede-eigenaar is.

‘Al zal je merken hoe snel dat bedrag op is. Het grote voordeel is dat leden weer nieuwe gasten zullen meenemen. En dat de drie zaken daardoor steeds beter gaan lopen. Dan komt het echte voordeel: de verenigingen krijgen een aandeel in de winst bij winstgevende exploitatie of bij eventuele verkoop.’

Lees het artikel over de "Hoppe gekocht" waar Jan Wieger van der Linden Deel nam.

Lees het artikel "Geen kooistra"